Ik heb het idee dat dit een gekke reis wordt, helemaal als je de aanloop naar deze tocht doortrekt. Het is niet zo dat we ons hier al maanden op verheugen of dat Moskou en Peking zo hoog op ons verlanglijstje stonden. Het begon een week of 4 geleden. Op een internet forum raakte ik aan de praat met JW. JW komt uit Ede, maar woont nu in Shanghai in China. Op een gegeven moment zei JW half voor de grap dat wanneer ik in de buurt was dat ik maar eens moest langskomen. Half voor de grap zei ik iets in de trant van ‘okay, schikt het over 4 weken?’. ‘Prima’ zei JW. Ik belde Petra op haar werk en na 30 seconden bedenktijd zei Petra ‘mmm, okay’. Ik belde op advies van JW naar Koning Aap Reizen en onze reis was gebeokt. Met de trans siberie naar Beijing, allemachtig.

Eigenlijk was er officieel niet genoeg tijd om de visa voor Rusland, Mongolie en China te regelen, maar toch ondernamen we een poging. Na het invullen van stapels formulieren hoefden we eigenlijk niets meer te doen tot het inpakken van de rugzakken. Het werd nog even spannend toen vorige week de paspoorten nog niet eens terugwaren bij het reisbureau en er nog geen treinkaartje vanuit Moskou was gearriveerd, maar donderdagmiddig hadden ze alle papieren compleet. Het was te kort dag om ons alles nog toe te sturen, dus de afspraak is dat we alles bij een balie op Schiphol ophalen. We zijn nu dus op weg naar Peking zonder tickets, treinkaart, voucher en visa. We hebben zelfs geen paspoorten. Ah, daar is de trein.

Zo, met een grote grijns heb ik zojuist de traditionele sushi met witte wijn genuttigd. Zo begin ik meestal vliegreizen. Ondanks dat ik werd afgezet en 40 piek moest betalen omdat ik niet had gezegd welke witte wijn ik wilde verdween de grijns toch niet van m’n gezicht. We zijn op reis, yeah!

De tickets en paspoorten lagen keurig op ons te wachten en omdat er blijkbaar weinig mensen onze kant opgaan was het inchecken in een vloek en een zucht gebeurt. Veel mensen hebben een hekel aan het lange wachten op internationale luchthavens, maar wij vinden het eigenlijk meestal best wel leuk. Al die verschillende mensen die voorbij komen hobbelen, luidruchtige Amerikanen, groepen Aziaten en natuurlijk honderden Nederlanders-op-vakantie. Nederlanders-op-vakantie zijn van een kilometer afstand te herkennen. Lang, blond, broeken met afritsbare pijpen, strakke truitjes en GSM'’. En zo zijn wij ook van een km afstand te herkennen als Nederlanders-op-vakantie. Ik ben blij dat we niet in een van de lange rijen hoeven te gaan staan voor de vakantiecharters naar zuid-Europa, wij zijn namelijk op weg naar Moskou, wauw.

Vannacht hebben we goed geslapen en we voelen ons fit en ontspannen. We reizen licht, allebei een rugzak die al ingecheckt is en Petra heeft een klein dagrugzakje. Onopvallend, licht en flexibel, zo reizen we het liefst.

Na het gebruikelijke halfuur vertraging op Schiphol en het korte vluchtje naar Frankfurt haalden we met gemak onze aansluiting naar Moskou;. We kwamen beter door de visumcontrole dan onze voorgangers. Een gezinnetje dat door een fout van de ambassade geen visum had voor hun baby kreeg doodleuk te horen dat ze dan de baby maar moesten achterlaten, tjemig.

We hebben ondertussen ons reisbescheiden bestudeerd en er zit een transfer bij van het vliegveld in Moskou naar het hotel aan het Rode Plein. We moeten op een rode Lada letten met een chauffeur die luistert naar de naam Alexy, hahaha, ik ben benieuwd of dat gaat lukken. Hopelijk halen onze rugzakken de overstap ook, ze hebben net als wij een klein uur. We hebben ondertussen al besloten dat wanneer de rugzakken het onverhoopt niet mochten halen (zoals op Gomera vorig jaar) dat we dan toch op de trein naar Beijing stappen. Maar dat is pas overmogen, we maken ons geen zorgen.

Het liep als een trein. Iedereen aan boord begon formulieren in te vullen, maar ik had begrepen dat wanneer je niet meer dan $1500 bij je had dat je niets hoefde in te vullen. Of iedereen was heel rijk of wij hadden het verkeerd begrepen. Ik gokte maar op het eerste en vulde geen formulieren in. Toen we geland waren kregen we in verrassend korte tijd onze rugzakken en we liepen zonder formulieren langs streng kijkende ambtenaren en militia. Nog geen kwartier na de landing stapten we het luchthavengebouw uit en wonder boven wonder staond daar iemand met een bordje ‘Vermaas’. Alexy duwde ons in een verrotte oude rode Lada voor een maffe rit naar Moskou. Met z’n brede Slavische gezicht en z’n warrige haar zag Alexy er uit als een cosmonaut uit de Mir. Hij sprak een paar woorden Engels, maar van conversatie kwam niet veel omdat hij al z’n aandacht bij het chaotische verkeer moest houden. Tjemig wat een puinhoop, wat rijden die Russen allemachtig slecht. Bijna alle auto’s zijn oude roestige Lada’s en om de paar km stond er eentje met pech op de vluchtstrook. Levensgevaarlijk, want de vluchtstrook wordt ook gewoon als rijbaan en tippelzone gebruikt. Iedereen snijdt elkaar af en richting aangeven doet niemand. Regelmatig gaf Alexy een ruk aan het stuur om een groot gat in de weg of een andere Lada te ontwijken. Het was ondertussen donker geworden en de bermen werden opgeluisterd door neonreclame in het cyrillisch en hoeren. Overal stonden hoeren, helemaal tot in het centrum van de stad. Illegaal, maar de politie kijkt alleen maar volgens Alexy. Na een half uur kwam het Kremlin in zicht en trots liet Alexy de doema en het presidentsgebouw zien, beide met hoeren op de stoep. We scheurden met piepende banden om het rode plein heen en werden op 50m van het plein bij hotel Rossiya afgezet. Alexy mocht met z’n Lada niet het terrein op, dus de laatste meters moesten we zelf onder strenge blikken van gevaarlijk uitziende bewakers afleggen.

We kregen een ‘gerenoveerde’ kamer op de 11^e verdieping met uitzicht over het Kremlin. Goh, vanmorgen zat ik nog in Ede naar een webcam van het Kremlin te staren en nu zie ik hetzelfde tafereel uit m’n kamerraam. Het Kremlin, de St.Basil katherdraal, de Moskwa rivier en overal torentjes in de vorm van uien. Het is trouwens heet, zelfs nu nog tegen de 30 graden. En zelfs de ‘gerenoveerde’ kamer heeft geen airco, wel een ventilator gelukkig. We zijn moe en hebben koppijn. Eerst maar eens een nachtje slapen en dan morgen maar eens plannen maken voor de komende dagen.

Het werkt hier toch anders. Bij het postkantoor werden we lang tijd genegeerd terwijl de russen die na ons kwamen eerste werden geholpen. Uiteindelijk mochten we onder minachtende blikken wat postzegels kopen. Maar verder zijn we alleen nog maar vriendelijk behandeld, al kan je bedelaars en zeer vasthoudende postzegelalbumverkopers niet echt als vriendelijk bestempelen. Toch is het hier erg leuk. Het is druk met zowel toeristen als Russen, de meeste toeristen zijn volgens mij trouwens ook Russen. Ik ben helaas voor een blinde nog te herkennen als toerist in m’n korte broek en m’n camera op m’n bik en wordt wel een beetje erg vaak aangesproken, naja.

We hebben een poosje door de straatjes en het grote Gom warenhuis aan het Rode Plein geslenterd en toen we wat oververhit dreigden te raken zijn we in een parkje maar eens alles gaan zitten aankijken. Toeristen, militairen met grote platte petten, vieze bedelende kindertjes, prostituees, gepensioneerden. De meeste gewone Russen zullen wel gewoon aan het werk zijn vandaag.

Hahaha, we zitten op een stoepje bij de grootste kerkklok ter wereld te kijken naar hoe het werkt. Aan de overkant van een pleintje is het gebouw van de Russische opperste Sovjet. Er loopt een zebrapad met een winkelhaak richtin het gebouw, maar buigt na 10 meter af naar een parkje. Het staat nergens, maar het is streng verboden om van het zebrapad af te gaan, de opperste sovjet is verboden. Een verdekt opgstelde bewaker met grote platte pet en fluit jaagt de mensen de stuipen op het lijf door hard op z’n fluitje te blazen als iemand de onzichtbare regel overtreedt. Hier staan geen roestige vierkante koekblikken, maar grote zwarte sleeen. De man met de fluit heeft ook als taak om de mensen van het zebrapad te jagen als er zo’n limousine aankomt, die stoppen namelijk niet.

Leuke plek trouwens, het Kremlin. Op het kathedralenplein staan zoals verwacht een behoorlijk aantal kathedralen. Wel een beetje kathedralen-inflatie, maar het laat wel zien dat dit het vatikaanstad van de Russisch orthodoxe kerk is, indrukwekkend. Het is heet, maar ons tempo is tergend traag, we zijn nog steeds nog maar een paar honderd meter van het hotel. Maar er is ook zoveel te zien als je alleen maar zit te kijken. Ik heb trouwens het souvenir dat ik wilde hebben, een berenmuts met sovjet embleem en Petra heeft een paar van die holle barbapappa poppetjes waar dan steeds kleine barbapappaatjes uitkomen. En natuurlijk wat t-shirts.

Mmm, het vinden van een restaurant was even wat verwarrend. Nadat we eerst een poos rond het hotel hadden gezworven kwamen we in een Chinees restaurant terecht. Toen we de kaart kregen schorkken we ons rot van de torenhoge prijzen en we zijn hem weer gesmeerd, wel wat genant. Bij het volgende restaurant werden we zo ongeveer geweigerd, maar dat zag er ook wel een beetje erg chic uit. Uiteindelijk kwamen we in een cafe terecht waar we een soort barmeal konden bestellen. Soep, heerlijke kaviaar en een of ander gerecht uit de Kaukasus. Dat alles vergezeld van een halve liter bier van een goed jaar, iets meer onze stijl. Het geeft ons iets meer het gevoel dat je tussen gewone mensen zit in plaats van tussen de strak-in-het-pakken en de bediening die zoveel mogelijk geld van je probeert los te peuteren.

Ik krijg trouwens na deze eerste dag nog maar weinig hoogte van Moskou. De strengheid die er vroeger geweest schijnt te zijn bestaat niet meer. Veel politie en miliairen, maar net als de verbodsborden lijkt niemand ze erg serieus te nemen, inclusief zij zelf. Ik had meer tekenen van armoede en verval verwacht, maar de straten zijn brandschoon, de gebouwen zien er onderhouden uit en de mensen gaan modern en westers gekleed. Er zijn wel wat bedelaars, maar niet meer dan we in Europa en Amerika hebben gezien. Alleen de hoeren die overal open en bloot (niet letterlijk) staan te lonken doet wat armoedig aan. De helft van de auto’s zijn armoedige roestige Lada’s, maar er tijden in contrast toch ook wel heel veel dure Mercedessen en 4WD Jeeps rond. Er zijn terrassen en veel dure westerse winkels. Het zou kunnen dat er een soort economie bestaat waar alelen toeristen en rijken in meedraaien, maar dan heb ik nog nergens de economie van de gewone russen gezien. Morgen gaan we dat maar eens wat verder uitzoeken door een wandeling te maken door een arbeiderswijk.

Nadat we vanuit onze hotelkamer naar een mooie zonsondergang boven het Kremlin hebben zitten kijken zijn we nog even het Rode Plein opgegaan. Aan de andere kant van het plein was het gezellig druk. De bankjes bij de muur van het Kremlin zaten vol mensen en er hing een gezellig vrolijke sfeer. Desondanks werden we twee keer aangehouden door de politie die ons documenten wilden zien, weer zoiets tegenstrijdigs. De sfeer is heel losjes en ontspannen, maar toch veel politie en militairen. Westers geklede bier drinkende lachende mensen onder de torens met nog steeds de rode ster er bovenop. Moskou heeft iets tegenstrijdigs.

Het Gorki park hebben we niet gevonden en we hebben de afgelopen uren eigenlijk niets anders gedaan dan rondslenteren door arbeiderswijken. In een klein achterafstraatje zijn we een cafeetje binnengegaan waar mensen aan houten tafeltjes zaten te eten. Ik liep naar de toonbank en zei in m’n beste Russisch "zdrstvuijtsje, cafe i borsjt pazalstka". Dat heb ik nou altijd al eens willen doen, borsjt bestellen. Petra hield het bij een colaatje, maar ik kreeg een merkwaardig zoete koffie met citroen en een bord soep. De soep leek wat op tomaten-groente soep, maar dan met uien, dille en zure room, erg lekker. Belachelijk goedkoop, 20 roebel, nog geen 2 gulden. Buiten het centrum zijn de prijzen dus toch wel aanmerkelijk lager dan rond het Rode Plein. Toch zagen we ook hier geen armoede. Goedgevulde winkels en goedgeklede mensen. Zelfs een McDonnalds (38 roebel voor een bik mak) en Pizza hut, maar vooral veel stalletjes waar broodjes en fruit worden verkocht. Op veel plekken wordt gewerkt, gerenoveerd, geveegd en geschilderd. Het is opvallend hoeveel van die klussers vrouwen zijn. Wat ook opvallend is is dat bij de meeste winkels en restaurants grote gevaarlijk uitziende bewakers staan. Geen politie of militairen, maar prive beveiliging. Eigenlijk voelen we ons heel veilig op straat. Er is veel te zien en de mensen zijn aardig, yeah, we like Moscow.

Ons volgende doel was Arbat straat, een gezellige drukke winkelstraat vol etensstalletjes. Terwijl we daar liepen begon de lucht opeens gitwart te worden en werd het zo donker dat de straatverlichting aanging. Een paar minuten later barstte er een enorm noodweer los. Hevige onweer en regen viel met bakken uit de lucht. Iedereen vluchtte ergens naar binnen en de souvenierstalletjes vlogen als kaartenhuisjes over straat, pjew. We maakten van de gelegenheid gebruik om te schuilen en te eten bij een soort shoarmatent vanwaar we de chaos een poosje hebben zitten aankijken. Nadat we nog even bij een van de gigantische flatgebouwen in Stalin barok stijl zijn wezen kijken aan het eind van Arbat straat zijn we weer teruggelopen richting het Rode Plein.

Helaas zijn we toch op het laatste moment nog even flink afgezet. Op een terrasje bij het Alexanderpark bestelden we zonder naar de prijs te vragen een kopje koffie, stop. Vanmorgen betaalden we voor een koffie en een cola samen nog 25 roebel, maar nu kostte de twee kopjes ons 180 roebel, 15 gulden, shit.

We zijn nog een paar keer het Rode Plein overgewandeld, beseffend dat het voor het laatst is. Ondanks de regen liepen er nog steeds toeristen die voor het Lenin mausoleum op de foto wilden, voornamelijk Russen. De een en weer marcherende soldaten mocht ik helaas niet fotograferen, dus ik heb nog maar even een 360 graden panorama met m’n digitale camera gemaakt (en ergens in de 360 graden staan natuurlijk ook die soldaten bedenk ik me net, geluk gehad dat ze niet alsnog m’n camera hebben geconfisceerd). We haalden de rugzakken op en zitten nu in de lobby van het hotel op Alexy te wachten om ons naar Jaroslavski station te brengen waar de Trans Siberie Express puffend op ons staat te wachten, tenminste zo stel ik het me voor.

Ondanks de afzetterij in het Alexanderpark heb ik nog steeds een positief beeld van Moskou. Mooie stad, opvallend veel en opvallend mooie vrouwen. De Russen lijken open, vriendelijk en hulpvaardig. Behalve wanneer ze achter een balie zitten, dan worden het vreemd genoeg opeens ongeinteresseerde botteriken. Misschien toch nog een erfenisje uit de Sovjet tijd. Eigenlijk heb ik het tot nu toe nog continue ontzettend naar m’n zin gehad, geen dipjes, geen teleurstellingen. Zelfs toen we 180 roebel voor de koffie moesten betalen kon ik alleen maar m’n schouders ophalen, tja, leergeld, eigen schuld.

Even voor 10 kwam Alexy de hotellobby binnenlopen. Hij bracht ons weer met zijn roestige Lada en even later scheuren we weer door het maffe verkeer van Moskou en probeerde Alexy weer gaten in het wegdek en andere Lada’s te ontwijken. Een half uur later waren we bij Jansluski station, waar een enorme mensenmassa stond te wachten. Het duurde lang voor onze trein op de borden verscheen en de trouwe Alexy wilde niet vertrekken voordat wij veilig aan boord waren. Gelukkig maar, want onze trein verdween weer van het bord en er werd in het Russisch omgeroepen dat we op spoor 5 moesten zijn. We gaven Alexy een hand en stapten weer een nieuwe wereld binnen.

De eerste indruk was dat het veel kleiner was dan ik verwachtte. Een klein hokje dat met zijn tweeen al klein leek. Sfeerloos (hoe sfeervol kan een trein nou ook zijn) en kaal. Harde bankjes met een rare blauwe bekleding met franje. Gordijntjes voor de ramen en de opschrften voornamelijk in het Chinees en af en toe in het Russisch. Zelfs de verwachtte Russische moeke was nergens te bekennen, in plaats daarvan een paar streng ogende geuniformeerde Chinese bewakers. Vreemd, Moskou voelde opeens vertrouwd aan en even maakte een bange onrust zich van ons meester. Willen we hier zes dagen doorbrengen? Kunnen we eigenlijk wel eten krijgen onderweg? Zou Alexy ons nog horen als we hem heel hard zouden terugroepen?

We borgen onze bagage op en net toen we klaar waren kwamen onze coupegenoten eraan. Twee Zweedse jongens. We gingen even op de gang staan, om hen wat ruimte te geven en om wat rond te kijken. Terwijl de trein zich in beweging zette, raakte ol aam de praat met een Fin uit de coupe naast ons, die gelijk met de fles Vodka rondging. Even later zaten we al leuk te babbelen met George, Keyin en Laurence. Verderop zitten drie Duitse meisjes, nog meer Zweden en Mongolen. Die zullen we later wel leren kennen. Nu slaat de vermoeidheid toe, dus de eerste stop om 4:55 uur in Dnilov zal ik wel niet meemaken. Ik moet zeggen dat ik het hier nu al iets minder eenzaam en onheimlich vind, volgens mij wordt het wel wat

Berkenbossen, bloemenvelden, dennen en kleine dorpjes met houten huisjes, ik geloof dat dat de datscha’s zijn. De stad waar we net doorheen reden zag er iets minder gezellig uit. Grote flats in staat van ontbinding. Ubah en Andres zijn nog onder zeil, net als mijn bevallige echtgenote. Ik heb dus maar stilletjes mijn mok gepakt en ben de samovar gaan uit proberen. De samovar is een ingewikkeld uitzient apparaat met chinees opschrift. Maar ergens aan het apparaat zit een klein kraantje, waar kokend heet water uit komt. Ik ben blij dat ik oploskoffie meegenomen heb. Om 9:55 uur stoppen we 10 minuten in Sharya, ik hoop dan wat brood en kaas te kunnen kopen, want anders wordt het hardkeks met leverpastij. Ah, ik zag zojuist de eerste km paal, 514. We zijn in de buurt van Galich, de plek waar alle Lada deurklinken worden gemaakt volgens m’n guidebook.

Ik heb een paar uur gewoon uit het raampje gehangen met mijn hoofd in de frisse lucht. Het lukte me om voor 10 roebel (1 gulden) een brood te kopen uit de restauratie wagen en toen Petra wakker werd heb ik ontbijt gemaakt. Helaas werd de 9:55 uur stop gecancelled en de volgende is pas in Kirov om 13:45. Dus het eerste en gelijk het op een na laatste blikje leverpastei is soldaat gemaakt. Op de restauratiewagen hebben we weinig hoop gevestigd. De keuken zag er op een kisst aardappelen na, leeg uit en volgens Jouni, onze permanent aangeschoten buurman, was het eten er redelijk verschrikkelijk. Dat is wat mijn guidebook ook zegt. De samovar is wel een hele goede uitvinding, alleen jammer dat we geen theezakjes bij ons hebben, gelukkig wel poederkoffie en cup a soup. Het lukte ook om vanuit een opengedraaid raam wat bekertjes bosbessen en frambozen te kopen, voor 10 roebel per bekertje. Helaas bleven de deuren op slot, omdat we niet op een officiele stopplaats waren.

Ah, leuk, we zijn even een kwartier gelucht. We hebben inderdaad op het perron wat kunnen kopen, waaronder 3 bakken noodles, bier en zelfs een nieuw blikje Tjechische leverpastei. Leuk sfeertje op het perron, iedereen profiteert, zowel de reizigers als de verkopers. De hele wagon zit nu grijnzend bosbessen te smikkelen. Maar niet te veel aan Chernobyl proberen te denken. Het is hier trouwens veel armoediger dan in Moskou. Kleine dorpjes met slecht onderhouden houten huisjes met roestige auto’s, roestige tanks en grote fabrieken op de achtergrond. De huisjes hebben wel allemaal een grote, volle groentetuin en als de trein stopt proberen de babuska’s hun waren te slijten. Nog 2 stops vandaag: om 17:00 uur en om 20:45 uur. Die laatste is in Perm, daar gaan we het Oeral gebergte over, de grens van Europa en Azie, daar begint Siberie. Maar dat is pas vanavond.

Twee tijdzones verder, zonsondergang. In Balyezino heb ik op het perron wat broodjes en Vodka kunnen kopen en daarna hebben we een paar uur in de coupe van George, Laurence en Keyin doorgebracht. Etend, drinkend en babbelend. Volgens Keyin zei de conducteur dat ik het dubbele voor de fles Vodka betaald heb, 100 roebel in plaats van 50. Maar ik voel me met een tientje voor een fles niet echt bekocht. Het landschap wordt wat minder saai, meer uitzicht en minder dicht berkenbos.

Jauni heeft even een probleempje, zijn Mongoolse kamergenoten hebben hem buitengesloten, maar hij zit er niet echt mee. Hij zit gewoon gezellig bij ons Vodka te drinken. We zitten bijna een nacht en een dag in de trein en eigenlijk voel ik me hier prima thuis, ik vermaak me prima. Leuke mensen, allemaal reizigers met interessante verhalen. Ik heb mijn leesboek nog niet opengehad en ik heb me nog geen seconde verveeld. Hee, we zijn volgens mij in Perm, de laatste halte voor vandaag.

Ik was opgelucht dat ik me lekker voelde vanmorgen, want we hebben er redelijk wat Vodka doorgedraaid gisteren. Mijn fles en nog wat van de Finse 80% Vodka van Jauni. Kruidenthee met Vodka, leuke combinatie. Jauni had een Zweeds stel uit een wagon ver uitgenodigd en we zaten met zijn zessen opeengepakt in de Franse coupe. Ik vraag me af hoe leuk de Fransen dat vinden. De Zweden, Erik en Anna-Clara bleken ook "hikers" te zijn net als wij, en ze wilden weten waar ze buiten Zweden een mooie trektocht konden maken. Georgie zat hard te grijnzen, terwijl ik Frankrijk aan het verkopen was. Anna-Clara en Erik hebben net als de Fransen en Jauni zo’n eenzame Mongool op hun kamer en ook die gdraagt zich op dezelfde merkwaardige manier. Ze slapen de hele dag en willen niets met anderen te maken hebben. Het zijn hele jonge mensen, onder de 20 schatten we, duur, westers gekleed, met gameboys. Jammer dat ze zich zo afzonderen.

Georgie en Keyin vervullen een belangrijke rol, ze spreken respectievelijk Russisch en Chinees en doen steeds het woord voor ons. De groep van 6 Zweden, waaronder onze kamergenoten Ubah en Andres, zijn ook een beetje op zichzelf gericht, maar het zijn aardige lui. Ze hebben een gitaar en kunnen behoorlijk spelen. Verder zijn er nog drie Duitse meisjes. Ze zijn nogal verlegen, maar vinden het wel leuk om te babbelen. Die worden nog wel soepeler. En nog een coupe met 4 Zweedse jongens, dus de Zweden zijn erg in de meerderheid. Verder dus een coupe met alleen Mongolen, maar die coupe blijft permanent gesloten en de coupe van onze conducteurs. Volgens Keyin hele aardige lui, maar ik heb nog niet met ze kunnen communiceren. Arme Jauni, hij is de grootste babbelaar en hij zit met 3 Mongolen opgesloten. Vandaar misschien dat hij bijna constant aangeschoten is. Helaas gaat hij dan wel heeeel veeel en heeeel langzaaam praten, waardoor hij wel eens genegeerd wordt. Georgie is mijn grootste vriend, een bebaarde Frans/Russische Jood van half in de veertig, schat ik. Een zeer bereisde man. We hebben ongeveer dezelfde ideeen over reizen, landen en mensen. We proberen allebei geen vooroordelen te hebben en op ons eigen oordeel te vertrouwen. We hebben beide zwaar het besef van ons geluk en rijkdom als we langs de ingestorte fabrieken rijden of tussen de bessenverkopers op de perrons staan. Ik schaam me er een beetje voor, maar Georgie zegt dat dat overgaat en dat het helemaal niet nodig is, zolang je je maar beseft hoeveel geluk je hebt. Vandaar dat het me ook helemaal niet meer kan schelen dat ik 100 roebel moest betalen voor de fles Vodka gisteren. Voor ons is het niks, een tientje, voor hun is het een hoop geld. Mijn dollars kan ik moeilijk kwijt trouwens, ze willen allemaal roebels en alles kost 5, 10 of 15 roebel. De paar 100 roebel biljetten die ik nog heb kan ik nauwelijks kwijt, laat staan de 500 biljetten.

Ik heb ondertusen een uur zitten schrijven en Tuymen is al weer lang achter de berkenbossen en moerassen verdwenen. Het is nog fris, maar misschien voor het laatst. Volgens de conducteurs wordt het na vandaag heet en zullen we later in de Gobi woestijn zelfs zandstormen kunnen krijgen. Wat een ontzettende leuke reis is dit.

De trein heeft een ontspannende uitwerking op de meeste mensen. De meesten slapen tot ruim in de middag, waaronder Petra. Het komt ook deels doordat de tijdzones verschuiven, het is hier nu 2 uur later dan in Moskou, vier uur later dan thuis. Anderen zitten gewoon de hele ochtend tevreden uit het raam te staren of te socializen. Keyin heeft me wat restaurants in Beijng aangeraden en de namen en gerechten in het Chinees in mijn Lonely Planet boekje geschreven, leuk. Absolute hoogtepunten zijn de stops. Een paar minuten tussen de Siberiers, om lekkernijen te kopen. Ik heb zojuist in Ishim brood, kaas, eieren, worst en kefir kunnen kopen. Het was een beetje raar dat op de kefir (een soort karnemelk) nog de letters CCCP stonden, maar het smaakte prima. Het landschap is nog steeds hetzelfde: berkenbossen en graslanden met veel kleurige bloemen.

Oeps, op het nippertje. Met een stuk of 10 kleine Russische vrouwtjes om me heen, stond ik op het perron en probeerde ik me een weg te banen naar de vertrekkende trein. De conducteur wenkte heftig en trok Petra naar binnen, ik sprong erachteraan en na mij nog een paar Zweden. Tjemig, de trein vertrekt zonder waarschuwing!

Ik was trouwens als eerste buiten en werd overspoelt met mandjes, zakjes en flessen. Pfff, ik kan er niet aan wennen. Een mengeling van schaamte en opwinding. Bedelende kinderen en vrouwtjes die je bijna smeken om wat te kopen. En toch zie je ook vrolijkheid in de gezichten, vrolijke ogen, ze lachen veel, ook als je niets koopt. Natuurlijk zijn het schandalig hoge prijzen die ze vragen en tegelijk voor ons schandalig lage prijzen. Beide kanten profiteren dus, maar toch voel ik me onplezierig rijk, alsof ik als een soort nep-Sinterklaas met roebels loop te strooien. Maarja, ik probeer er maar aan te wennen, want tegelijk is het een hele ervaring om dit allemaal aan te kijken. Ik heb ontdekt dat als ik iets verder van de trein ga staan, dat ze me meestal negeren en zich op de mensen storten die net uitstappen.

Het landschap is behoorlijk anders. Links en rechts uitgestrekte toendra’s. Gras met af en toe een berkenbosje.

Omsk was anders dan de andere stations. Een stad met meer dan een miljoen inwoners. Geen verkopers op het perron, maar streng kijkende stedelingen. We reden langs enorme flatgebouwen, fabrieken en kilometers rangeerspoor. Ik moest aan de afscheids e-mail van Peter denken hij schreef iets als: "station Omsk, reizigers in de richting kirzigie en Abdazie dienen hier over te stappen. Deze trein gaat verder als intercity naar Novosibirsk, Irkutsk met als eindbestemming Bejing. Station Omsk…". Hahahah, dat klonk zo belachelijk en exotisch. Maar nu zit ik daadwerkelijk in de intercity naar Novosibirsk, tjemig.

Er ontstaat een kameraadschappelijke sfeer. Iedereen loopt bij elkaar binnen en alles wordt gedeeld. Niemand lijkt er nog aan te denken dat je je spullen niet moet laten rondslingeren en wij al helemaal niet. Het slot op m’n rugzak is ook al lang weg. Alleen jammer dat de Mongolen niet meedoen, maar net ontdekte ik een heel klein beetje interesse bij ze toen ik een poosje op de gitaar van de Zweden zat te spelen. Er kwamen een paar Mongoolse meisjes onopvallend bij de deur staan luisteren. Laurence, de schilderes uit Parijs, kwam naast me zitten om me te tekenen, grappig.

We hebben onze verkenning uitgebreid naar de andere wagon en ik heb Erik en Annaklara gevonden. We konden nu even wat leuke wandelverhalen uitwisselen zondar dat de aangeschoten Jauni er steeds tussenkwam. Jauni kijkt nu trouwens ook alweer behoorlijk waterig, na z’n bezoekje aan een Fins stel in de eersteklas wagon. Zo te zien zoekt hij slachtoffers om mee te babbelen. Maar het is een aardige vent, een echte lobbes.

Het is bijna donker en de steppe’s buiten de ramen zijn bijna niet meer te zien. Het uitzicht binnen is beter. Keyin zit Petra en mij te tekenen. Ongelofelijk dat ze dat met zo’n vast hand kan, het lukt mij nauwelijks om te schrijven in de schuddende trein. Tjee, wat een rare ervaring is dit. Ik zit in een trein diep in Siberie terwijl een mooie oosterse vrouw me met al haar aandacht zit te observeren. Wanneer ik naar haar kijk moet ze lachen, maar ze blijft me aankijken en ik ben degene die z’n ogen moet neerslaan terwijl Keyin het papier streelt.

Stikdonker en geen verkopers te zien, alleen een kiosk. Novosibirisk! Deze naam heb ik vaak uitgesproken om de klank op m’n tong te voelen, ik heb thuis zelfs een webcam gezocht die uitkijkt over de straten van Novosibirsk. En nu ben ik er, de hoofdstad van Siberie met 1.6 miljoen inwoners. Novosibirsk.

De zweden kochten net als vanmiddag in Omsk weer groot in, oei. Hahaha, de Vikings slaan toe. Ze hebben zich in twee groepen verdeeld en de ene groep drong de coupe met de Mongoolse meisjes binnen en de andere groep de coupe met de Duitse meisjes. Even een Skandinavische poging om ze erbij te slepen, leuk.

Petra heeft ontzettend dikke enkels gekregen, helemaal rood en gezwollen. George waarschuwde Keyin en Keyin waarschuwde de conducteurs. De conducteurs wilden gelijk de dokter op het volgende station waarschuwen, maar dat hoefde nou ook weer niet. Toen we in Barabinsk even uitgelaten werden zijn de conducteurs toch even gaan informeren en het advies was om haar voeten hoog te houden. Ik gaf ze als dank een zak pinda’s en de conducteurs boden op hun beurt weer aan om mijn per ongeluk gekochte rauwe eieren morgenochtend voor me te koken, leuk. De Chinese conducteurs koken namelijk zelf op een of ander onwaarschijnlijk apparaat.

Nadat we onze noodles naar binnen hadden zijn we toch weer met Jauni in de coupe bij George, Laurence en Keyin beland. De Zweden waren nog steeds de Mongolen en Duitsers aan het vermaken en toen hun gitaar van de Mongoolse naar de Duitse coupe werd gebracht heb ik hem even onderschept om op verzoek van de Fransen een paar liedjes te spelen.

Het is me gelukt om in Barabinsk nog een fles Vodka te bemachtigen en samen met de instant kruidenthee van Jauni is dat een geliefde combinatie geworden in ons Fins/Chinees/Frans/Nederlandse clubje. Petra dacht dat haar dikke enkels ook wel eens door vochtgebrek veroorzaakt konden zijn en blijkbaar dacht ze dat Vodka wel goed zou werken, want ze goot voor haar doen behoorlijk wat naar binnen. Normaal is ze de rust zelve, maar nu liep ze opeens naar de Mongoolse en Duitse cabines om eens te gaan kijken of de Zweden zich nog wel gedroegen. Een lang verhaal, maar het was dus een leuke avond.

Morgen gaan we dineren bij de Fransen. Keyin mag de apparatuur van de conducteurs geberuiken om te koken. Yum yum, dat wordt een Chinese maaltijd met de Franse slag, joepie. Maar ik wil ook niet alleen maar met Jauni en de Fransen optrekken, dus morgen ga ik ook maar eens de Duitse meisjes verkennen hehehe. Nu ga ik pitten, Novosibirsk ligt alweer ver achter ons en de steppes zijn weer aardedonker.

Het landschap is iets veranderd. De steppes zijn verdwenen en hebben plaats gemaakt voor lage heuveltjes. Wel nog steeds overal berkenbos. De dorpjes en de stad Achinsk lijken iets minder armoedig dan het gebied rond de Oeral. Minder ruines en minder flatgebouwen met kapotte ramen. Toch zie ik in de bouwstijl geen verschil met 4000 km terug. Grote grijze woonblokken in de steden en houten of stenen vrijstaande huisjes in de buitenwijken en op het platteland. Veel grote moestuinen waar moeke’s in aan het werk zijn. Wat opvalt is dat je nergens in de dorpjes kerken ziet. Moskou barstte van de kerken en koepeltjes, maar na Moskou heb ik nog bijna geen enkele kerk gezien.

De eerste bevoorradingsstop vandaag is om 14:10 in Krasnoyarsk. Krasnoyarsk is een industriestad van bijna een miljoen inwoneers, dus als het patroon hetzelfde blijft, staan er geen moeke’s maar gewoon winkeltjes. In dat geval moet ik de Zweden voor zijn omdat ze anders alle tijd (we stoppen 20 minuten) gebruiken om hun alcohol voorraad aan te vullen. De Zweden werden trouwens om 2:00 uur door de Mongolen verdreven, maar ik hoorde om 7:00 uur nog steeds luidkeels Mongoolse liedjes zingen. Het klonk best leuk. De Mongolen hebben hun eigen ritme, geen Moskoutijd, maar ook geen Mongoolse tijd, want daar zitten we nog maar 1 tijdzone vandaan. Vanavond verschuift de tijdzone voor de laatste keer, want wanneer we morgenochtend Irkutsk verlaten, buigen we af naar het zuiden, richting Mongolie, waar we morgen tegen middernacht zullen aankomen. Overmorgen rijden we dan de hele dag door Mongolie en overmorgen tegen middernacht bereiken we de chinese grens.

Tjee Keyin had weer een geweldig idee. Ze heeft een grote emmer heet water bemachtigd en ze heeft ons (Laurence, George en mij) geholpen om ons haar te wassen, geweldig. Helaas was het nogal moeilijk om de emmer recht te houden in de hobbelende trein, dus ik ben doorweekt, maar wat een lol en ik voel me weer schoon. Petra deed zojuist een oog open en vroeg of het al 10 uur was, hahahha. Iedereen lijkt trouwens nog te slapen.

Prachtig landschap nu, de Taiga. Enorme gemengde bossen met prachtige bloemenweiden. Idyllische meertjes, waar mensen aan het zwemmen zijn en leuke rommelige dorpjes met bessenplukkende en paddestoelen zoekende mensen. Dit deel van Siberie ziet er leuk uit. Het wordt warmer en helderder, maar het licht is nog mooi zacht.

In Krasnojarsk waren inderdaad alleen kiosken, maar het lukte om wat water, brood, worst en tomaten te krijgen. We zijn over de helft, jammer, op dit moment denk ik dat ik het hier wel weken uit zou kunnen houden. We wonen hier nu gewoon, het voelt vertrouwd en bekend. Onze helft van de coupe is ons huis, de wagon de straat. De conducteurs zijn de veldwachters. Alleen raast ons dorpje door de Siberische taiga, steppes en tundra en spreken alle dorpsbewoners een andere taal.

Ik heb Erik en Annaklara nog even opgehaald vanmiddag en heb ze de verhalen uit onze wagon verteld. De dronken Jauni, Keyin met haar goede ideeen, de zingende Mongolen. In hun wagon is het wat tammer en dat vonden ze wel jammer. Ik ontdekte trouwens dat George niet half in de 40 is, maar 66 jaar en een zeer zware jeugd heeft gehad. Zijn familie is door de Duitsers vermoord en heeft zelf als kind ondergedoken gezeten in de Vercors. Als jonge man moest hij vechten in de Algerijnse oorlog en heeft daar behoorlijke verschrikkingen meegemaakt op het slagveld, waarbij de helft van zijn battalion sneuvelde. Ongelofelijk dat hij zo positief en tolerant is. Hij zegt dat na die tijd niets hem meer kan deren en hij geniet van elke dag. Geen wrok of haat tegen Duitsers of Algerijnen, tjee, ik heb respect voor die man.

Petra heeft het naar haar zin. Ze loopt minder rond, maar zit met haar benen omhoog met een boek op schoot uit het raam te staren. Onze Zweden,Ubah en Andres, zijn eigenlijk heel rustig en Petra vind dat erg fijn. Ondanks hun drank en gezang en Viking methoden zijn het geen barbaren. Andres ligt een af ander zwaar Russisch literair werk te lezen en Ubah is bij zijn collega-Vikingen. Er hangt een heerlijke relaxte zondag-middag sfeer (ik heb overigens geen idee wat voor dag het is) en iedereen zit te lezen, doet een dutje of maakt een babbeltje. Iedereen deelt alles, het eten, drinken en de boeken. Yeah, ik voel me hier prima thuis, lekker.

Keyin heeft een heerlijke maaltijd gemaakt. Ze heeft zelfs chinese ingredienten van de conducteurs gekregen. George heeft er een lekkere salade gemaakt en ik heb voor 150 roebel een fles goede Russische Champagne gekocht in de restauratie wagen. Ze hadden niet genoeg wisselgeld, dus een deel kreeg ik terug in chocolade, tjsa. Ze hebben natuurlijk wel wisselgeld, maar willen wat extra chocolade verkopen. No problem. We hebben dus heerlijk gegeten en na afloop begint dan vanzelf de thee/wodka party. Jauni heeft gisteravond met de Zweden een wedstrijd gedaan wie de meeste 80 % Vodka puur kon drinken. Jauni won, maar die Vodka is nu op. Gelukkig had ik nog een volle fles.

Het is nu donker, maar het was een prachtige zonsondergang boven de nevelige bossen. Over een half uur stoppen we nog een kwartiertje, daarna ga ik snel slapen omdat ik om 8:30 Irkutsk wil zien. Morgen belooft een landschappelijk mooie dag te worden, omdat we het grootste deel van de dag langs het Baikal meer rijden. Nog even met mijn hoofd uit het raam hangen in de koele Siberische nacht, want ik heb wat koppijn gekregen. Volgens mij van de sigaar die ik met George gerookt heb, maar het kan ook wel eens slaapgebrek zijn.

De Duitse meisjes zijn ook ontdooit, gisteravond kwamen ze mij zelfs speciaal zoeken om me alvast thee aan te bieden voor morgen, grappig. De Zweden lopen wat te mopperen dat ze een uur langer hadden kunnen slapen omdat we nog niet in Irkutsk zijn, hahahhaha.

Shit, we hebben weer moeten rennen, omdat de trein weer opeens wegreed. Bijna iedereen was nog buiten en duurde even voor ik als laatste aan de beurt was. Brr, er werd nog een poosje zenuwachtig nagelachen. Bijna was Jauni in een lege wagon wakker geworden. Hahaha.

Een van de Duitse meisjes kwam net langs en vroeg heel verlegen "Nico, mochtest du mit uns ein tasse thee trinken?" Met een grijns ben ik met ze meegelopen. Drie keurige juffrouwtjes in een keurige opgeruimde coupe. Op het tafeltje lagen 4 theezakjes in een rechte rij en er stonden verder alleen 3 identieke kroezen. De dames drinken geen alcohol, maar kwamen vanmorgen wel met armen vol lege bier en vodka-flessen langs lopen. Ik vroeg of de Zweden weer langsgeweest waren, maar ze verzuchten "nein, Jauni". Jauni was blijkbaar weer stomdronken, zucht.

Irkutsk viel wat tegen omdat we op een perron zonder verkopers en zonder kiosken stopten. Mijn plan om mijn overtollige roebels in kaviaar om te zetten is daardoor mislukt. Over 2 uur en over 5 uur heb ik misschien nog een kans al is Ulan Ude wel een grote plaats. Ik ben ondertussen van mening veranderd. Toen we net onderweg waren vond ik het jammer dat we niet een paar dagen in Irkutsk en Ulan Bator hadden, maar eigenlijk ben ik er nu blij om. Als we de treinreis zouden onderbreken zou het tweede deel wel een tegen kunnen vallen, omdat we dan de kameraadschap van de wagon zouden missen. We zouden dan als vreemden in een wagon komen waar de mensen al ruim 4 dagen met elkaar optrekken. Ah, George komt ons uitnodigen voor een lunch in de restauratiewagen, leuk.

Gisteren heb ik met Erik en Annaklara uit het "dorp" naast ons een expeditie ondernomen naar het eind van de trein. De twee laaste wagons zijn Russische wagons. Niet alleen de passagiers zijn Russen, maar de wagons zien er heel anders uit, veel luxer en mooier. Zachte bedden, dik tapijt, mooie houten wanden. We zijn nog niet aan het begin van de trein wezen kijken.

Mooi hier trouwens. Heuvels met dichte bossen, soms dennebos, soms loofbos. Dorpjes met mooie houten huisjes en overal mensen met zakjes die bessen en paddestoelen zoeken. Het is bijna onbewolkt en iets boven de 20 graden. In een rustige kadans tjoeken we naar het Baikal meer.

We zitten al lang niet meer op schema en we zullen waarschijnlijk 3 uur te laat in Beijing aankomen overmorgen. Ik hoop dat JW dat ook ergens kan zien. Het Baikal meer was erg mooi. Het leukste vond ik dat overal mensen kamperen aan de oevers. Overal Lada’s, punttenten en kampvuurtjes waar vis gerookt werd. Op het station bij het meer werd ook weer gerookte vis verkocht. Helaas zaten we net in de restauratiewagen te eten, dus ik ben niet naar buiten gegaan. Keyin is nog wel even naar buiten geglipt en kwam met zakken aardbeien terug. In m’n handbook stond dat als je echt supersnel bent dat je naar het meer kan rennen, het water aanraken en weer terugsprinten naar de trein voordat hij wegrijdt. Maar dat durfde ik gelukkig niet, niemand trouwens.

We hebben trouwens helemaal geen last van het lokale eten. We eten worst, groente, fruit, salades, jam, brood, gebakjes en yoghurt. Nergens ziek van geworden. Ons eigen eten is nog steeds onaangeroerd, op het pakje leverpastei na.

Het is mooi buiten, bergen, bossen en dorpje. Ik ben deze trip nog lang en lang niet zat. Ik zie wel op tegen vannacht, we komen nu dus diep in de nacht bij de grens, waar we dan 4 uur moeten wachten om allerlei formaliteiten en gedoe te doorstaan. Maar nu is het rustig in de wagon, zoals elke namiddag. Na Ulan Ude zullen de meesten gaan dineren met noodle soep en daarna beginnen de feestjes weer.

Grappig, soms stoppen we op een perron naast een Russische trein, of we rijden stapvoets door een dorpje. De Russen zijn net zo nieuwsgierig naar ons als wij naar hen en voorzichtig wordt er gezwaaid en gegrijnsd. Met de Russen in de wagons achter ons hebben we geen contact, ze zijn te ver weg, 5 wagons verderop.

We zijn Ulan Ude voorbij. Geen horden Mongoolse smokkelaars, maar wel wat chinezen die de laatste lege bedden krijgen. Via Keyin begrijpen we dat ze tot de chinese grens met ons meerijden. Het landschap is hier erg mooi. Groene bergen, rivieren en her en der mooie houten nederzettingen. De mensen hebben deels een Mongools uiterlijk en voor een deel blanke Russen. Het wordt warmer nu we naar het zuiden rijden.

De nieuwe Chinezen vertelden ons ook wat over de grensovergang. Ze zeiden dat alle bagage 4 maal gecontroleerd wordt en dat de declaratieformulieren weer moeten worden ingeleverd, die formulieren die wij nooit hebben ingevuld, slik.

Ik heb een poosje Chinese les gehad van Keyin, maar ik onthoud er bijna niets van. Mijn Russisch gaat iets beter, het lukt me net om op de perrons te bestellen wat ik wil hebben en goeden dag en tot ziens te zeggen. Maar ja, dat lukt de Zweden ook, terwijl die alleen maar wijzen.

De Mongolen zijn opeens wakker en merkwaardig actief. Volgens mij ruiken ze de stal of er is iets aan de hand. Het is wel een merkwaardig stelletje. Het lijken verwende tieners, allemaal met dure westerse merkkleding en speeltjes. Mmm, zouden dit soms de smokkelaars zijn?

Veel eerder dan verwacht zijn we bij de Mongoolse grens. Onze paspoorten zijn ingenomen en we moeten een paar uur wachten. Helemaal geen straf, want er is allerlei lekkers te koop en tjemig, ik sta ergens in Midden Azie bij de grens tussen Rusland en Mongolie. Vers gegrilde sjajliek, een pilsje in de hand en genieten. Het is middernacht en nog 26 graden. De Zweden spelen gitaar, Keyin vermaakt de chinese conducteurs, George spreekt met de Russen en samen hebben ze het voor elkaar gekregen dat we onze roebels kunnen wisselen voor chinees geld bij de conducteurs. Fantastische sfeer op het perron, dit is even iets anders dan de grens Nederland/Belgie. Ik zou wel keihard "yeeha" uit het raam willen schreeuwen, maar dan krijg ik misschien mijn paspoort niet meer terug van die Mongoolse grensbewakers. Tjemig, wat loop ik te kicken hier. Nu 24 uur door Mongolie en dan nog een keer dit riueel bij de Chinese grens.

Pfff, zucht. Nog steeds aan de grens, nu aan de mongoolse kant. We moeten nog steeds formulieren invullen en de coupe wordt voor de zoveelste keer doorzocht. Buiten lopen bewapende militairen en zelfs binnen wordt fel gesalueerd door ‘generaals’ met grote platte petten op, zelfs naar ons. Geen gebarbequede sjaslieks en vodka hier, shit, ik mis Rusland nu al.

Oeps, op dit moment zijn we door de Mongoolse grenswachters opgesloten in onze coupe, Jezus. Omdat ze Obe’s foto op z’n paspoort niet geloofwaardig vonden, belachelijk. We zitten gelukkig in onze eigen coupe en kunnen er hard om lachen. Petra en ik moesten opstaan en lachen omdat we op onze foto in het paspoort ook lachen. Obe en Anders moesten juist streng kijken om dezelfde reden, maar Obe kon z’n lachen niet inhouden en BENG, de deur werd dichtgesmeten..pfff, eikels.

Eindelijk rijden we weer, de militairen zijn weg, allemachtig wat een vertoning. Even werd ik echt sjacherijnig toen Keyin en Qau Chew, het leuke chinese vrouwtje dat nu bij Jauni woont, werden afgevoerd door militairen. We moesten allemaal in onze coupes bleven, maar uit sjacherijn ben ik op de gang gaan staan.

Opeens werd er tegen het raap getikt en toen ik door het raam het donker intuurde zag ik het grijnzende Mongoolse gezicht van een soldaat die de trein stond te bewaken. Hij gebaarde dat ik het raam moest openmaken en nieuwsgierig geworden deed ik dat. Ik zei ‘hallo’ in het Mongools en breed grijnzend en knikkend zwaaide hij. Hij maakte het ‘roken’ gebaar en ik ging bij Jauni wat sigaretten voor hem halen. Blij stak hij er eentje op en pakte een papiertje van de grond. Hij verfrommelde het en gooide het weg terwijl hij ons hoopvol aankeek. Toen hij uiteindelijk het ‘eten’ gemaar maakte snapten we wat hij bedoelde. Ik zocht een snickers reep en gooide de reep naar hem toe. Een grijns van oor tot oor en elke deer z’n duim opstekend viel hij gulzig aan alsof hij weken niet gegeten had. Maar net als bij de kinderen die we vanmiddag losse roebels toegooide kwamen er nu opeens meer ‘eendjes’ uit het duister die ook wel een reep chocolade lustten. Ik stroopte de trein af en vond een Mars bij Laurence, wat Twix bij de Duitse meisjes en Jauni en ik zijn leuk de eendjes gaan voeren. Ze smulden alles naar binnen en klommen tegen de wagon op om ons een hand te geven. Ze kregen het bevel om zich te verspreiden en we zagen ze nog een keer hard naar ons zwaaiend langsrennen. Vlak voor het vertrek werden de Chinese vrouwen teruggebracht en eindelijk, na uren en uren, reden we Mongolie binnen.

Op het moment dat de trein in beweging kwam gingen alle deuren van de slaapmongolen open en werden er doos na doos na doos aan smokkelaar uit hun coupes geladen. Dus deze verwende kinderen waren toch de smokkelaars! Allemachtig! De douaniers kunnen dit spul onmogelijk gemist hebben, die zijn dus overduidelijk omgekocht, vandaar dat onze deuren dichtgesmeten werden. Wij mochten dat even niet aanschouwen. Tjee, dit gebeurt normaal alleen in films!

Ik begin wat last te krijgen van het slaapgebrek en zal ondertussen wel stinken, want Keyin kwam met een emmer heet water langslopen en vroeg of ze mijn haar moest wassen. Omdat dat wel weer even nodig is en omdat het geen straf is om door een oosterse schone gewassen te worden heb ik met veel plezier toegestemd.

Tjemig wat een dosis Mongolie krijgen we opeens. De Mongolen aan boord voeren ons Mongoolse Vodka en paardenmelk, ze babbelen aan een stuk en proberen onze vrouwen te versieren. Vooral Laurence is een geliefd (en niet onwillig) slachtoffer. Petra werd onder het genot van een beker Vodka door een Mongoolse homeopathische dokter onderzocht voor haar voeten. Dezelfde dokter die Laurence probeerde te versieren. Geen medicijnen meer, zei hij en ik mag een maand geen koffie meer. Naja, ik zal zijn raad voor de grap opvolgen, dan maar Vodka en paardenmelk.

Zoals in Rusland op de gekste plaatsen langs het spoor mensen lichtgevende stokken omhoog stonden te houden, zo staan ze ook hier, als een soort seinpalen, denk ik. Maar hier, tjemig, midden in het absolute niets, staat opeens een ruiter die zo uit het leger van Chingis Khan weggelopen kan zijn. Een hoog Mongools zadel, een bontmuts, maar in plaats van krom zwaard een lullig lichtgevend stokje.

De gezapige rust heeft weer bezit genomen van de wagon, terwijl we door de uitlopers van de Gobi woestijn tjoeken. Alle ramen wijd open, want het wordt met het uur heter. Het is nu 33 graden binnen, maar het zal nog wel heter worden. Buiten zijn veel beesten te zien in het verder kale landschap. Veel paarden en koeien, maar ook kamelen, gazellen en veel kraanvogels, hoppen en roofvogels. Een heerlijk landschap om door heen te rijden in de ondertussen zeer vertrouwde kandans van de Trans Siberië. De Mongoolse dokter is ondertussen stomdronken en loopt alle blonde vrouwen achterna met "I love you" en "je t’aime" (dat heeft hij van George geleerd).

Er was even een opstootje. Een Nederlands stel op huwelijksreis was een eersteklas coupe beloofd, maar toen de trein uit Ulan Bator vertrok was er geen eerste klas meer vrij. Keyin werd erbij gehaald als tolk en kreeg zelfs bijna klappen van onze gefrustreerde landgenoot toen hij niet terplekke zijn geld terugkreeg, tjemig. Hij had pas vorige week, in Ulan Bator, gereserveerd. Uiteindelijk komt er zometeen een eersteklas coupe vrij, omdat er wat Mongolen voor de Chinese grens uitstappen, zodat ze zich toch lekker samen kunnen afzonderen. Ik begrijp de frustratie, maar schaam me toch een beetje voor hun gedrag, je moet je er toch een beetje op instellen dat het wel eens anders kan lopen dan je dacht, anders moet je misschien niet reizen. Ik zei tegen Keyin dat ze mij erbij had moeten halen, ik had ze wel kunnen kalmeren, denk ik. En ze kunnen overtuigen dat het probleem zich vanzelf zou oplossen.

Vanuit het bovenbed van ons stapelbed kijk ik door het open raam en zie Mongolië langsschuiven. Petra ligt op het onderste bed en in het andere stapelbed ligt een Mongools echtpaar. Zij spreekt goed Russisch en Engels, maar nu snurkt ze zo hard dat ik blij ben dat het geluid van de trein zo hard is dat ze overstemd wordt. Ondertussen is dit zo vertrouwd, maar nog steeds bizar als je naar buiten kijkt en beseft waar je bent.

Zonsondergang in de Gobi, spectaculair. De trein is vol nu, alle open plaatsen zijn opgevuld door Mongolen. De grootste verrassing is dat Mongolen in een razend tempo een modern land is geworden en dat de westerse stijl bijna standaard is geworden. De Mongolen lijken goed opgeleide, extroverte mensen. Ze zijn nieuwsgierig, vrolijk en vriendelijk, de meesten.

De zon is onder en de gebruikelijke gezelligheid op de gang is in volle gang. Zowel buiten als binnen waait het Gobi zand. Maar het deert niemand. Het is nog niet zo levendig geweest als nu met de Mongolen. Ons beeld van de zwijgzame slapende tieners is gelukkig helemaal fout. De meeste Mongolen spreken Russisch of Engels, zelfs een meisje spreekt Frans. En dankzij George en Keyin kan iedereen met elkaar praten.

Nog een uur tot de grens, ik ben benieuwd of het weer zo’n spektakel wordt, ik hoop het eigenlijk wel, hahahaha.

De Fransen hebben een Mongoolse met een kind in hun cabine gekregen, ze zijn dus nu met zijn vijven in de coupe. Hee, de grens! we zijn er al, een uur te vroeg, leuk. Kunnen we weer allemaal formulieren invullen en uren wachten. Buiten is tussen het zand een soort karaoke bar te zien, verder is in het donker niets te onderscheiden. Er lopen militairen rond de trein en Jauni en ik proberen geen oogcontact te maken, omdat dat dan weer snicker repen kost. Uit de karaoke bar komen soms meisjes met korte rokjes, als het de Nederlands/Belgische grens zou zijn, zou het een hoerenkast zijn, maar hier in de Gobi kan het van alles zijn, inclusief een hoerenkast.

We zijn erdoor, de douane was minder vervelend dan bij de Russisch-Mongoolse grens, maar toch weer uren moeten wachten. Ditmaal omdat het complete onderstel van de trein vervangen moest worden. We werden met de hele trein de loods ingereden en alle wagons werden losgekoppeld. Elke wagon werd opgehesen en het onderstel werd vervangen door een iets breder onderstel, zodat we op het Chinese spoor passen. Twee passagiers haalden het niet naar China, de vrouw met haar kind die in de Franse coupe zaten werden uit de trein gehaald, er was iets met het paspoort of visum. Geen Beijing, Moskou en Madrid voor hen. Ik heb een nogal link experiment gedaan. Op de formulieren moesten we het Mongoolse visumnummer invullen, maar dat kon ik niet lezen. Ik heb daarom het Chinese visumnummer maar ingevuld, om te kijken wat er zou gebeuren, maar er gebeurde helemaal niets.

Ik ben mijn 2800 roebel gelukkig kwijt. Keyin heeft kunnen regelen dat ik met de conducteurs kon wisselen voor dollars. Keyin berekende dat ik 90 dollar zou moeten krijgen, maar ze gaven 100 dollar. Die 10 dollar is voor hun bijna 10% van hun maandsalaris. Hetzelfde deden ze bij Laurence. Ondanks dat ze heftig protesteerden, hebben we ze het teveel aan dollars teruggegeven.

Ondanks de nieuwe gezichten mis ik de oude gezichten. De Zweden vooral, maar zelfs de slapende Mongolen waar iedereen altijd lacherig over deed. Ik zie er tegen op om Beijing te bereiken omdat we dan afscheid moeten nemen. Gek, complete vreemden die ik nu allemaal compleet vertrouw en die ik zal missen. Keyin en Laurence zien we in Beijing nog terug en misschien Jauni ook. Samen met George, die we niet meer zullen zien, zijn dat de beste maatjes geworden. De laatste nacht in de Trans Siberie, de eerste in China.

Voorbereiding voor onze aankomst vanmiddag zijn in volle gang. We hebben onze rugzakken al ingepakt zodat we nog even rustig kunnen genieten van de laatste uren en de afgelopen week overdenken. De meesten vinden het wel genoeg na zes dagen en zes nachten, maar ik zou het geen straf vinden om nog een week in dit ritme op de trein door te brengen.

We zijn even gestopt bij de Chinese muur op minder dan 100 km van Beijing. Er is een rem-locomotief aangekoppeld voor het steile deel. Het is warm en drukkend, maar wij zijn er al meer aan gewend dan de eerste klas passagiers met hun airco. Er hangt een sfeer van afscheid, adressen, e-mail en telefoonnummers worden uitgewisseld en wij kregen van Laurence een ontzettend leuk souvenir. Ze heeft ons getekend onderweg. Op mijn tekening speel ik op de Zweedse gitaar en Petra ligt op haar tekening met de voeten omhoog te lezen. Geen meesterwerken, maar een heel leuk gebaar. Ik heb zojuist geprobeerd om JW te bellen, maar dat lukte niet. Naja, zou eigenlijk ook valsspelen zijn, na deze treinreis. Ik hoop dat ze er staan, maar zo niet dan vinden we onze weg naar het hotel wel, ik maak me geen zorgen.

Wonderlijk, na 7865 km en uren oponthoud aan de grenzen komen we precies op tijd Beijing Main Station binnen. We moeten afscheid nemen, een moeilijk moment. Afscheid van de trein en de reisgenoten. Petra is wat zakelijker dan ik en heeft er minder moeite mee dan ik. George mompelt met een wat gebroken stem in het Frans dat we elkaar in Parijs terugzien, zoals we hebben afgesproken. Ik kus Keyin en Laurence en omhels George en zwaai naar de gekke Fin Jauni. We hebben allemaal elkaars adressen en als het lot het wil zullen we elkaar terugzien.

Opeens waren we alleen in de chaotische drukte. Petra was bang dat JW en Esther er niet zouden staan, maar ik maakte me weinig zorgen. Ik zat met mijn kop nog in de trein. We stapten het station uit, gelijk in de armen van JW en Esther. JW was verbaast dat de treinreis van mij nog wel een week langer had mogen duren en dat ik liever, ondanks de hitte en de vermoeidheid, naar het hotel wilde lopen dan met de metro. Door de chaotische drukte van Beijing, die bijna niet meer door mijn hersenen werd opgenomen liepen we naar het XinQiao Hotel. Het XinQiao Hotel is een voor ons doen erg luxe hotel, waar we zelfs even de 3 Duitse meisjes uit de trein terugzagen, helaas vergaten we hun kamernummer te vragen. JW stelde voor dat we elkaar na een rust en een douche bij hun op de kamer zouden terugzien.

Toen de kamerdeur achter me dicht sloeg, sloeg in een klap de vermoeidheid toe. Ik stond te trillen op mijn benen en het kostte moeite om niet te gaan janken. 6 nachten te weinig slaap, een week met gigantische ups, dus nu even een behoorlijke dip wegwerken. Koppijn, moe, ik mis de kandans van de trein en vooral m’n reisvriendjes. Het lijkt zo stil.

Na een croissantje en koffie hebben we toch een poging gewaagd en zijn we met de metro naar het plein van de hemelse vrede en de verboden stad gegaan. Het plein is gigantisch groot, het grootste plein ter wereld en het krioelde van de mensen. Pjew, wat een chinezen, allemachtig. Petra riep me, "Nico!", maar er liepen een paar

Chinezen tussen ons in en die dachten dat ze "Ni Hou" riep, "Hallo" in het Chinees. Ze begonnen te lachen, te zwaaien en "Ni Hou" terug te roepen. Arme Petra werd omringt door Chinezen en iedereen wilde met haar op de foto, tjemig. Een van de Chinezen droeg een medaille en toen ik er even naar keek kreeg ik hem gelijk cadeau, shit. Weigeren lukte niet. Het was een afbeelding van Mao en de verboden stad. De verboden stad was enorm. Helaas kon ik de schoonheid niet in me opnemen omdat ik weer misselijk en licht in mijn hoofd werd. Het was ook bloedheet binnen, maar gelukkig droge hitte. Ik voelde me schuldig toen ik aangaf het niet meer te kunnen trekken, maar ja, overmacht. JW en Esther zijn er alleen op uit gegaan en ik ga met wat ORS (zout/suiker oplossing tegen uitdroging) een paar uur slapen. Arme Petra valt er een beetje tussenin en heeft besloten om bij mij te blijven. Ik hoop dat ik vanavond of morgen beter van, zodat ik Beijing door wat betere ogen kan bekijken, want zo is het niet zo leuk.

Heel langzaam herstel ik. Vanmiddag nog wat diarree en omdat ik nog niets heb gegeten ben ik wat duizelig. Na anderhalve liter water, ORS, thee en wat hardkeks zijn we gaan proberen een blokje te lopen. Eigenlijk was dat leuker dan de verboden stad, omdat ik daar alleen maar dacht of ik het volgende gebouw zou halen zonder over te geven of flauw te vallen. Maar nu hebben we in een superlaag tempo een uurtje gelopen ons verbazend over de wirwar van auto’s, fietsen en voetgangers. Toen we even op een muurtje gingen zitten rusten werden we weggestuurd door een jong mannetje in uniform die geen andere taak leek te hebben, dan het bewaken van dat een muurtje. Het blijft gek om zo aangestaard te worden door iedereen.

Het ging toch niet goed en ik kreeg weer koorts. Petra is daarom alleen met JW en Esther gaan eten en gelukkig hebben ze zich vermaakt, terwijl ik een paar uur geslapen heb. Ik heb ondertussen met Jauni en Laurence gebeld en afgesproken dat we elkaar donderdag om 9:00 uur hier treffen. Toen ik het nummer belde van Keyin kreeg ik een Chinees aan de lijn en hoorde een hoop herrie op de achtergrond. Ik zei "Keyin please" en hoorde Keyin "Nico?" zeggen. Toen even niets en toen kwam Laurence aan de lijn met een eng verhaal. Op het moment dat ik belde was er een soort inval van militaire inspectie. Keyin woont namelijk in een kazerne en Laurence was alleen op stap geweest , toen ze terugkwam was Keyin er niet en probeerde ze alleen naar binnen te gaan. Ze werd gelijk opgepakt en lange tijd ondervraagd. Een westerse die een militair object probeert binnen te komen, jezus. Laurence spreekt geen chinees en het lukte haar dan ook niet om duidelijk te maken dat ze bij Keyin logeerde, arme Laurence. Toen ik belde was Keyin net terug en was bezig de situatie uit te leggen.

Een half uur geleden ging de telefoon, een vrouwenstem vroeg of ik interesse had in een massage. Nou had Petra net gezegd dat de klerk tegen JW had gezegd dat er in het hotel alleen sexmassages gegeven worden, dus ik kon niet heel onschuldig "ja" zeggen en dan een aangename verrassing krijgen, hahaha. Ik zei dus, "no, thank you" en hing op, snif.

8:30 uur.

Het lijkt wat beter te gaan, al word ik nog steeds misselijk als ik aan chinees eten denk en duizelig als ik naar buiten kijk en al die chinezen zie krioelen. Ik denk dat de Chinese Muur misschien wat te zwaar is en dat we die moeten verschuiven naar vrijdag. Het is een beetje verontrustend dat Petra nu buikpijn begint te krijgen.

We hebben vandaag de Confucius tempel bezocht en de Lama Tempel. De Confucius was heerlijk rustig, grote bomen en exotische vogels. Wel was het weer erg warm. JW en Ester hadden de Lama Tempel al eens gezien en wilden gaan lunchen en daarna naar de zijdemarkt. Ik eet nog steeds niet en Petra had nog broodjes, dus onze wegen scheidden zich hier tot de avond. We spraken af om een Chinese opera te gaan bezoeken. De Lama Tempel was prachtig. Wat een pracht en praal en de geur van wierook gaf het nog meer sfeer. Een eigenaardig detail was een foto van Mao met de Dalai Lama met een onderschrift in de trant van "de regering van de Volksrebubliek China en Tibet zijn overeengekomen dat het het beste is dat Tibet vreedzaam bevrijdt wordt!" En vervolgens werd Tibet bij China ingelijfd.

23:00 uur

Wow, die Chinese opera was echt geweldig. Omdat JW chinees spreekt kregen we de beste plaatsen en mochten we backstage het opmaken van de acteurs bekijken, samen met een groep Nederlanders van Djoser en een groep van Koning Aap. De hele zaal zat dus vol Nederlanders helaas, maar de voorstelling was echt goed. Er werden stukken uit 3 toneelstukken opgevoerd met prachtige kostuums en veel acrobatiek. We hebben voor en na de voorstelling nog wat door het authentieke volkswijkjes gelopen en in een piepklein restaurantje gegeten. Zowel de voltallige bediening als alle cliëntèle kwamen grijnzend naar ons staan kijken en JW maakte weer de blits met zijn Chinees. Kleine smalle steegjes met piepkleine huisjes, zonder toilet, douche, keuken of telefoon. Er zijn daarom veel openbare toiletten en winkeltjes met telefoon. Op de toiletten zitten de mensen gewoon gezellig poepend de krant te lezen, zonder enige privacy. Er werd ook leuk "Hello" geroepen toen ik binnenkwam, alsof ik binnenkwam voor een pilsje. In de straatjes stonden de fietsen en bakfietsen die overdag de gekste capriolen maken nu rustig tegen de muur en hun eigenaren speelden luidruchtig een potje kaart of Chinees schaken. Af en toe kwam er een onverlichte fiets bellend uit het donker om de voetgangers slalommen. We werden met grote ogen nagekeken af en toe nageroepen met "NiHou" of "ByeBye". Dankzij de olympische spelen in 2008 gaan deze wijkjes tegen de vlakte en worden ze vervangen door flatgebouwen, shiit.

Aaah, wat een leuke dag. Op dit moment heb ik net een heftige gezicht, hoofd, nek, schouder, arm en rug massage achter de rug en zit op een sateetje te wachten. De ratten rennen tussen onze voeten door en de Chinezen proberen ze te verjagen en dood te trappen. Maar what the heck, this is Beijing man. We hebben onze treinvriendjes weergezien. Om 9 uur kwamen Keyin en Laurence uit het westen en Jauni uit het oosten bij ons hotel aan. We zijn gaan lopen en hebben eigenlijk de hele dag gelopen. Eerst langs Mao, die zo dood als een pier in een glazen kist lag en daarna over het plein van de Hemelse Vrede naar de kunstacademie. Bij de kunstacademie troffen we George en zijn zoon Richard. Met zijn zevenen wandelden we verder en Keyin nam ons mee door pittoreske hutongs en naar een leuk lokaal restaurantje dat ze me eerder in de trein had aangeraden. Gelukkig kan ik weer van het eten genieten. Na een wandeling naar en door een park waar we langzaam slenterend, ijsjes etend en babbelend doorheen keutelden, hebben we uiteindelijk bij het hotel van George opnieuw afscheid genomen, ditmaal leek het wat minder abrupt dan toen we uit de trein stapten en we hebben nog een keer afgesproken dat we elkaar in Parijs zouden treffen.

We wennen aan Beijing en eigenlijk gaan we het steeds leuker vinden. De drukte en al die Chinezen is niet meer zo eng. Het eten is niet meer erg en de Chinezen zijn vaak gewoon heel aardige lui. Amerikanen schijnen ze niet zo te mogen, die zijn te brutaal. Ah, de sate is klaar. Ik heb in mijn beste Chinees gevraagd wat voor vlees het was, door respectievelijk een koe, een geit en een varken na te doen. De kok antwoorde blatend, geitensate, lekker. We bestellen er nog eentje.

Om 9 uur stapten we in een taxi, naar de Chinese Muur bij Simatai, meer dan 100 km buiten de stad. Een groot deel van de weg, was 4-baans snelweg, tenminste op het eerste gezicht. Allemachtig wat een puinhoop, Moskou is er niets bij. Hier gebruiken ze de vluchtstrook niet alleen als rijbaan, maar zelfs als dubbele rijbaan. Karren met ezels ervoor, bakfietsen, trekkers, compleet overbeladen brommers, voetgangers, alles kom je tegen op de snelweg. Als je een lekke band heb zet je je auto niet op de vluchtstrook, welnee, je parkeert hem midden op de weg, liefst overdwars, zodat je tenminste ook nog flink wat schaduw hebt. Er waren zelfs fietsers op de snelweg tegen het verkeer in, ongelofelijk. Er reed ook politie, maarja, zelfs die werd toeterend rechts over de vluchtstrook ingehaald. Toen de vierbaansweg tweebaansweg werd heb ik mijn ogen maar dichtgedaan. Ik zag nog net hoe onze chauffeur linksaf sloeg de verkeerde rijbaan op, terwijl er twee vrachtwagens aankwamen, ervan uitgaande dat die vrachtwagens ons wel konden ontwijken, aarch. Het wonderlijkste was dat we maar 1 ongeluk hebben gezien.

Bij de muur werden we belaagd door zeer irritante en vervelende souvenir verkopers, die gewoon meegingen op de wandeling en nog geen meter achter ons bleven lopen en af en toe aan je zaten te sjorren. Na een paar minuten kreeg Petra een eigenaardig felle uitdrukking op haar gezicht die mij altijd ver weg doet vluchten, oh,oh. Ze bleef staan en ik liep zonder om te kijken rechtdoor. Twee minuten later liep ze weer naast me en de verkopers waren verdwenen, hahahaha. Petra zei dat ze alleen maar had gezegd dat ze het irritant vond dat ze vlak liepen, maar volgens mij herkende de verkopers de moorddadige blik, want dezelfde opmerkingen van JW, in het Chinees, hadden geen enkel effect gehad. JW vertelde de meest opdringerige van het stel dat we echt niets zouden kopen en dat wanneer ze ons nog langer zou lastigvallen wel eens een verschrikkelijk ongeluk zou kunnen krijgen en hij sloot af met "byebye". Het vrouwtje grijnsde en zei "no bye bye, t-shirt 1 dollar?" AAAAAH!!!!

De muur zelf was leuk. Het was helaas erg heiig en dampig, maar we hebben relatief rustig een paar uur met zijn vieren over de muur gedwaald. Geurige vegetatie, vogels, krekels en bloemen. Eindelijk even weg uit de stad.

Terug naar beneden zijn we met een soort kabelbaan naar beneden gezeild. Een persoon per keer, met de benen in een lus aan een karabiner naar beneden, vanaf de muur over een meer, kicken.

We reden weer terug naar Beijing door het maffe verkeer en in de stad kwam de zoete weeïge geur van chinese maaltijden en stront me alweer door het open raam tegemoet. Bloedheet, herrie, smog, chaos. Ik geloof dat ik het ondertussen ook wel bijna gehad heb met Beijing. Eigenlijk had ik zin in McDonalds of Pizzahut, maar net als vanmorgen toen ik een broodje worst heb gekocht in plaats van noodles ben ik in de minderheid. Ik probeer het nog een keer een Chinese hap naar binnen te krijgen (eigenlijk best heel lekker, als ik maar eenmaal zit te eten) en morgen kan ik me weer lekker vergrijpen aan mijn eigen politiek incorrecte junkfood, yeah.

Maar als laatste toegift was de Peking Eend in het restaurant dat door Keyin was aangeraden verrukkelijk. Erg lekker, maar zo weinig dat we daarna nog naar de McDonalds zijn gegaan. Een waardig afscheid van JW en Esther.

7:30 Beijing Airport

Tot nu toe gaat het vlotjes. Een snelle taxirit naar het vliegveld, airport tax tickets gehaald en ik zit nu op mijn rugzak te wachten tot de check-in balie open gaat. Ik voel me niet zo lekker, hoofdpijn en een beetje misselijk, naja, what’s new. Ik mag het natuurlijk niet zeggen, maar eigenlijk ben ik wel blij dat ik China uit mag. Het is mij te druk, te vol, te chaotisch en te benauwd. Petra heeft er minder moeite mee. Natuurlijk hebben we bijna alleen maar Beijing gezien en moeten we dus de rest van het land ook nog een kans geven, maar ik ben blij dat dat nu niet hoeft. We gaan naar huis!

9:00 uur Beijing Airport

Hehe, we zijn door de douane. Lange rijen, formulieren, nog een keer omringt door Chinezen. Vreemd, de uren in de trein bij de grens, toen we binnenkwamen, waren minder irritant dan een uurtje in een koele vertrekhal. Bijna weer gigantisch afgezet, ik bestelde een kopje koffie en Petra vroeg gelukkig hoeveel dat koste. 44 Rmb per kopje, 15 piek !AARCH! Gemiddeld kost een uitgebreid diner zo’n 15 Rmb per persoon, inclusief drank, 5 gulden. Petra flipt zo ongeveer op afzetpogingen, ik kan er wel om lachen. Mmm, we zijn nog niet het land uit. Als ik een foto maak van mijn sushi en wat leuke vliegtuigen op de achtergrond, krijg ik gelijk weer Chinezen op mijn nek: "no foto, no foto!",grrr. We beginnen zin te krijgen om ons te gaan gedragen als botte Amerikanen. Als reactie op de sfeer van toeristen uitzuigen en wegtreiteren.

10 km onder ons glijden de bossen en meren van Siberie voorbij. We zijn bijna 6 uur in de lucht geloof ik, over de helft. Beijing verdween snel onder een vieze dikke laag smog en toen de grond weer zichtbaar werd zaten we boven de roestbruine Gobi woestijn. Eigenlijk volgen we dezelfde weg terug als we gekomen zijn. Alleen 10 km hoger, vele malen sneller en samen met een paar honderd anonieme gezichten. Maar als ik uit het raam kijk zie ik toch nog een bekend gezicht, de Taiga van Siberie.

Nog een goed uur en we zijn in Amsterdam. Peter belde net dat hij ons op komt halen, leuk. Er is hier een grote demonstratie tegen het afvoeren van illegalen per vliegtuig. Er staan letterlijk honderden politie auto’s geparkeerd bij de gate en er hangen helicopters in de lucht. Toch is er verder niets van te merken, we vertrekken gewoon op tijd. Het is buiten fris en regenachtig, lekker. Goh, wie had verwacht dat ik het nog eens zo leuk zou vinden om in Duitsland aan te komen. We zijn alvast een beetje aan het evalueren. Wat vonden we het leukst, wat het minst leuk enzo…